Mat ’64: nostalgisch voor sommigen, een kwelling voor de rest

Hiep hiep hoera, Mat ’64 is terug in dienst! Weliswaar alleen op de Valleilijn en alleen in de ochtendspits, maar voor de liefhebbers is het genieten. Wat een feest om de iconische bolle neus te zien rijden, strak in het wit-blauw van de Valleilijn. Leuk voor iedereen die graag met een spiegelreflex langs het spoor rondhangt, maar een nieuwe klap in het gezicht voor de gewone reiziger.

Dit is een maandelijkse colomn van Karolien van Wijk – opinieblog.

Niet meer van deze tijd

Begin mei werd de herintrede van het oude werkpaard gevierd met een paar extra ritten voor de liefhebbers. Het was een mooi stukje op Treinreiziger.nl en hoewel ik incognito weleens rondloop op dergelijke feestjes liet ik deze aan me voorbijgaan. De laatste 41 stellen Mat ’64 werden in 2016 uit dienst genomen, en dat had ik graag zo gelaten. “Dag Apekop, met je onduidelijke muffe luchtje, bekraste ramen en zweterige plastic bekleding. Nooit meer schuddend door Twente of blauwbekkend door Limburg” schreef ik voor OV-Magazine.

Hoe prachtig de kenmerkende ronde neuzen ook zijn, ze zijn niet meer van deze tijd; geen plek om je telefoon op te laden, ergonomisch onverantwoorde bankjes, niet rolstoeltoegankelijk en het binnenklimaat kan slechts geregeld worden door het raam open te schuiven. ‘Het raam kan open? Vet!’ hoor ik de jongere liefhebbers denken. Speciaal voor hen; een open raam betekende dat de voorste helft van de coupe nog steeds snikheet was, terwijl in de achterste helft de reizigers tegen de bankjes geblazen werden, wat alleen verklaart waarom die bankjes zo raar hoog waren.

Begrijp me goed; ik ben dol op antieke treinen, maar dan wel in het Spoorwegmuseum. Het was geloof ik ook niet de bedoeling dat een van de drie rijvaardige Apekoppen weer in dienst zou treden, maar Keolis kwam door de renovatie van hun eigen materieel een trein tekort.

Spiegelreflexcamera

Nou was materieeltekort al voorspeld toen de laatste Mat ’64 stellen uit dienst werden genomen, maar tot nu toe was er blijkbaar altijd een oplossing, al was dat soms de haringen-in-een-ton-methodiek. Blijkbaar zijn er zo weinig treinstellen beschikbaar dat spitsreizigers voorlopig vervoerd
worden in een stukje antiek.

De optimist zal zeggen dat deze reizigers in kwestie blij mogen zijn dat ze in elk geval vervoerd worden, en dat de situatie bovendien eindig is. Op een dag staan alle zes de stellen van Keolis immers weer fris gerenoveerd op het spoor tussen Amersfoort en Barneveld. Natuurlijk is dat waar, maar ik benijd de reizigers die tot die tijd in Mat ’64 rondhobbelen niet. Tenzij het natuurlijk die Mat ’64-fans zijn. Zet jullie spiegelreflexen maar vast klaar voor een Apekop in de lentezon.