OVpay, reizen zonder bureaucratische rompslomp. Of toch?

Column door Karolien van Wijk

Opeens was er OVpay. Of tenminste, er stond reclame op de bus dat je met je pinpas kon inchecken. Ik wist dat het OVpay heette omdat ik in wat appgroepjes zit met mensen die nog wel beroepshalve in de ov-sector werken. Zij legden me uit wat OVpay is, waarna ik wat zeurde over de stomme naam in namaak-Engels.

Bureaucratische hoepeltjes

Alles bleef bij het oude en ik checkte in met mijn ov-chipkaart, als dat ding niet leeg was. Ik wantrouw automatisch opladen, al was het maar omdat ik jarenlang een nogal onregelmatig inkomen had. Toen mijn inkomen weer regelmatig werd, was ik te lui om automatisch bijladen aan te zetten, zodat ik nog steeds regelmatig met een lege kaart stond.

Zo was ik ook te lui om mijn OVpay aan te zetten. Tenminste, ik dacht dat dit moest. De ov-sector is doorgaans dol op formulieren, dus voor OVpay zou ik er vast ook eentje moeten invullen, postzegel er op, in brievenbus en afschrift in drievoud naar mijn bank, want hun pinpas.

Toen iemand me erop wees dat ik automatisch met mijn pinpas kon inchecken zonder door allerlei bureaucratische hoepeltjes te springen was ik om. Eureka! Nooit meer met een lege chipkaart bij afgelegen haltepalen, nooit meer een trein missen omdat het oplaadding stom doet. Voortaan swipete ik nonchalant mijn pinpas langs de incheckzuil.

Zwartrijden tegen wil en dank?

Nee, niet alles kwam goed. Ik trof nogal eens een tram waarin inchecken met pinpas uit stond, en dan in de hele tram. De OVpay’ers waren opeens te herkennen als mensen die na instappen een rondje door de tram liepen en uiteindelijk met een niemand-heeft-dit-gezien-toch-blik hun pinpas opborgen. Als je een geldig betaalmiddel hebt, maar dat door technische problemen buiten jouw schuld niet kunt gebruiken, ben je dan nog een zwartrijder?

De buschauffeur die mij een paar weken geleden meenam, had een oplossing. Ook zijn incheckpaal weigerde pinpassen, dus liet hij alle reizigers die met OVpay wilden betalen een dagkaart kopen, want het gewone pinapparaat werkte wél. Dat hun reizen daardoor duurder uitvielen, was niet van belang. Toen ik hier op Twitter over mopperde, stuurde de vervoersmaatschappij een linkje naar het klachtenformulier. Bladzijde twee van het formulier: vul het nummer van de ov-chipkaart waarmee je reisde in. Nee, lieve schatten, daar reisde ik juist niet mee.

Drie weken later kwam alles goed en stortte de vervoerder het verschil tussen de dagkaart en het zonetarief op mijn rekening; 89 cent. Een prima bedrag om op mijn oude chipkaart te zetten, om in te checken bij pinpasweigerende palen.